Alexander Bakker: ‘Ze noemen me Kuifje’

De avond valt snel, en tussen de honderden mensen op het Turkse strand ben ik ineens ‘mijn’ fotograaf kwijt. Ik kijk naar boven, zoek de horizon af. Maakt René vanaf de heuvel een overzichtsfoto?  In mijn dooie eentje tussen de vluchtelingen en mensensmokkelaars voelt niet goed. Ik spreek geen Turks en slechts vier woorden Arabisch.

Dreigend met een stok komt een man op me af. ‘Mijn hoofd beschermen’,  is het enige wat ik denk. En:  ‘Als-ie me wil beroven mag hij alles hebben.’  Gelukkig lacht hij alleen maar als hij voor me staat.

Bivakmuts

En tot mijn opluchting zie ik ineens de blonde manen van René Oudshoorn, hij staat voor de  rubberboot die op het punt van vertrek staat.  Niet zonder risico, de mensensmokkelaars zijn er niet happig op in om in de grootste krant van Nederland te komen. Wat zij doen is ook in Turkije zwaar illegaal. Maar ik ga door. Na mijn Poolse reportage over die nazi-trein, noemen ze me op de redactie niet voor niets gekscherend Kuifje.

Mannen, vrouwen en kinderen klauteren aan boord. Hutje-mutje zitten ze, de gezichten strak van de spanning. Tot drie keer toe spoelt het bootje weer aan, de zeestroming is te sterk. En weer worden ze afgeduwd. En daar gaan ze. Een mensensmokkelaar met een bivakmuts op rent door de branding terug naar het strand. Golven spatten over de bootrand, de passagiers moeten meteen hozen. ‘Crazy, crazy’, vinden de achterblijvers hoofdschuddend. Andere overtochten worden afgeblazen om het onrustige weer.

Overkant

Die gezichten aan boord blijf ik voor me zien, dagen later denk ik nog aan ze. Hebben zij de overkant gehaald?

In het voorjaar was ik daar nog, in Griekenland, waar de vluchtelingen aankwamen na een barre overtocht. Herademend: ‘we zijn d’r’ .Toen vroeg ik me af hoe het er bij hun vertrekpunt aan toe zou gaan. Na het telefoontje van de nieuwsregisseur dat hij me in Turkije wilde hebben, was de cirkel rond.  Het klopt om hier te zijn.

In het dorpje voor de Turkse kust komen de Syriërs aan in treinen en bussen. Voor mijn ogen zie ik op het pleintje het handjeklap gebeuren, geldbiljetten wisselen van eigenaar. Een overtocht, een ticket naar de toekomst. De gendarme kijkt toe en doet niks.

Rommel

Op een terras bieden vijf jonge knapen, Syriërs, me een colaatje aan. Dat sla ik af. Ze mopperen op de akelige Turkse kampen, ze willen naar Europa. Ze hebben geen idee wat ze bij ons te wachten staat.  Ik vertel het ze niet.

Over de weg naar de kust loopt een colonne vluchtelingen, allemaal een vuilniszak met een oranje zwemvest mee. Goedkope plastic rommel. René en ik nemen een taxi. Chauffeur Ertekan is een goede bestuurder en hij is ons behulpzaam. Zes ogen zien meer dan vier in die krioelende mensenmassa. Op het strand belt ‘Amsterdam’, het is haast surrealistisch. De deadline nadert. In de taxi terug naar het hotel duizelt mijn hoofd van de indrukken. René en ik kijken elkaar aan: wat hebben we eigenlijk gezien? Ik weet haast niet waar ik moet beginnen. Maar dan klap ik mijn laptop open en heb ik hem, mijn eerste zin.

Levenservaring

Na het verzenden van het verhaal en de foto’s naar de krant, drinken fotograaf René Oudshoorn – ik kan met hem lezen en schrijven – en ik een goed glas raki.

Sinds een paar maanden doe ik de vluchtelingenportefeuille. Bijzonder in deze tijd, omdat alles erin zit. Menselijk drama, internationale betrekkingen, burgerlijk verzet, binnenlandse politiek, de mislukte multiculturele samenleving  en maatschappelijke ontwikkelingen als huisvesting en werkloosheid.

Doordat ik met mijn neus vooraan sta, doe ik hiermee een bak levenservaring op. Ik heb de luxe om veel aspecten van één vraagstuk van dichtbij te zien, en ik hoef er verder niet veel van te vinden. Nieuwsgierigheid drijft me. En ik vind het belangrijk om onze lezers een zo compleet mogelijk verhaal te bieden, van vertrek tot eindpunt. Zoals in Turkije laten zien dat er bij het water geen grenzen gelden. Dát de overheid niemand tegenhoudt.  Dát de vlucht gevaarlijk is. Daar voel ik de adrenaline. Nu, weer terug in Nederland, telt alleen  het volgende verhaal. Vooruit kijken. Naar de krant van morgen.

Alexander Bakker, verslaggever

Kijk voor meer informatie op de Facebookpagina van Alexander Bakker

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *