Esther Wemmers: ‘Ik druk de hele dag op de refresh-knop’

Op de vroege ochtend ben ik blij dat we een goede follow-up hebben van onze primeur over Laura, het meisje dat vastzit in Qatar. De buitenlandredacteur zoekt uit wat ambassadeurs kunnen betekenen voor Nederlanders die elders in de cel belanden. Zondag is meestal een lastige nieuwsdag: het parlement staat stil, net als de financiële wereld. Voor de maandagkrant komt het aan op creativiteit. En die krant fietst nu prachtig vol!

Zondagsrust

Lang leun ik niet achterover. Piep, berichtje op mijn telefoon: een schietpartij in een homobar in Orlando. Over twintig gewonden gaat het in eerste instantie. Een bericht dat pagina één niet zal halen, de oceaan zit ertussen, Amerika is ver weg. Maar die afstand valt meteen weg als blijkt dat er vijftig doden zijn gevallen. Onze man in New York springt op een binnenlandse vlucht en is binnen een paar uur ter plaatse. Videocamera mee, de eerste filmpjes staan snel op internet. IS claimt de aanslag, onze terreurdeskundige kan zijn zondagsrust ook schudden.

Mijn man appt waar het turnpakje van onze jongste is, hij krijgt geen antwoord. Geen probleem, hij kent mij en mijn werk.

Check

Nieuws went snel, ik probeer er met nieuwe ogen tegen aan te kijken. Ik druk de hele dag op de refresh-knop. En check of het binnengekomen verhaal aan de verwachtingen voldoet.

Ik wik en weeg, overleg met de nieuwschef, de eindredactie, de beeldredacteur, het internetteam. Hoe meer meningen, hoe beter. Dat gaat weloverwogen. Tegen de deadline valt er weleens een stevig woord, maar dat weten we van elkaar. Sorry en zand erover.

Voorpagina

Op de voorpagina zetten we een grote foto van de aanslag en ook een stuk over Laura. Om half tien ‘s avonds komt er een appje van collega Wilma Nanninga. Op Schiphol, vlak voor ze in het vliegtuig stapt, hoort ze dat een stel op huwelijksreis op de Dominicaanse Republiek is omgekomen. De moeder reist er naar toe.

Ongelooflijk triest, jonge mensen die net aan hun toekomst samen zijn begonnen. Wilma weet verder alleen dat de man kok is in een Haags restaurant. Ik stuur daar een verslaggeefster naar toe, maar de zaak is al gesloten. Luchtvaartman Paul Eldering boort al zijn contacten aan en krijgt de bevestiging van een reisorganisatie.

Bruidsfoto

Ondertussen heb ik op Facebook het laatste bericht van het paar gevonden, twintig uur ervoor gepost. Ik realiseer me dat veel mensen in hun omgeving, misschien wel bruiloftsgasten, nog van niets weten en besluit hun namen niet te noemen en de bruidsfoto niet te plaatsen. Onderin op pagina één komt een verwijzing naar de tragedie, in een zwarte balk. Het verhaal gaat op pagina vijf.

De krant ‘zakt’ bijna, dat wil zeggen dat de drukkerij wacht, en de opmaker moet nog alles omgooien. De adrenaline giert zijn oren uit. Om hem doe ik alsof ik kalm ben. Ineens zie ik naast die verwijzing een advertentie: een aanbieding voor een reis naar de Dominicaanse Republiek. Dat kan echt niet, die gaat gauw ergens anders.

Zeilen

Ik vergelijk dit werk graag met zeilen. Zonnetje, rustig vaarwater, lekker op koers, armpje over de reling. Maar ineens doemt er een groot schip op, en dan trekt ook de wind aan. Snel de zeilen reven, de golven doorklieven.

Half elf zondagavond, ik stap op mijn racefietsje. In die twintig kilometer naar huis valt alle spanning van me af. Op maandagochtend hoor ik van collega’s dat De Telegraaf bij hun supermarkt al was uitverkocht. Dan weet ik dat ik een goeie krant heb gemaakt.

 

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *