Herman Stam: ‘Ik voel me een cowboy’

Uren tikken weg op de luchthaven van Iowa. Mijn handen jeuken om zelf de sneeuwschuiver te pakken. Heb ik het na maanden lobbyen bij het Department of State voor mekaar dat ik onverwacht mee mag met de persbus, dreigt een dik pak sneeuw roet in het eten te gooien. En bij de volgende tussenlanding, in Chicago, nog een keer. En vanaf Boston is het nog een stuk rijden, mijlen asfalt tussen eindeloze velden.

Hillbilly’s

Net op tijd arriveer ik in New Hampshire. Uit ronkende pick-up’s springen Hillbilly’s, met van die geruite hemden aan. Amerikaanser kan het niet. Live free or die, staat op de kentekenplaten. Zegt genoeg. Vooral om de verkiezingen ben ik correspondent in Amerika geworden, het belangrijkste land van de wereld. In Washington ademt alles macht. Na mijn studie politicologie krijg ik hier praktijkles. Een droombaan! Het gaat er heel anders aan toe dan in Nederland, presidentskandidaten gaan door het stof en met de billen bloot. Schandaal op schandaal! Een jaar van te voren word je dit circus al ingezogen.

Hooibaal

Nu trek ik mee met de karavaan en kom ik in dorpjes van 4000 zielen. Praat met de man op straat in het Mid-Westen. Hoor Ted Cruz in Iowa op een hooibaal oreren, voor een vijftien-koppig publiek.Als journalist uit het kleine Holland maak ik helaas niet veel indruk. Hooguit roept een hartelijke voorlichter: ‘wat leuk, mijn oma komt ook uit Kopenhagen!’ Met humor kom ik een eind, dan zeg ik tegen een hardcore Ted Cruz-fan, met van die bijbelteksten op de auto: ‘U stemt zeker op socialist Bernie Sanders.’ Dat breekt het ijs. De campagneleiders worden wat toeschietelijker als ik zeg dat ik voor ‘the leading Dutch newspaper’ werk. Kijk, dat is interessant.

Lippen

Nu ik in New Hampshire meereis met de persbus – vijf zaaltjes en één debat per dag – zie ik alle presidentskandidaten. Een buitenkansje. Sta ik strategisch tussen die grote tv-stations en ineens kan ik Jeb Bush een vraag stellen. Ik mik op een originele, Nederlandse invalshoek. Marco Rubio heeft zijn kinderen meegenomen en dolt daar wat mee naast het podium. Als mede-vader heb ik een aanknopingspunt. Hij reageert leuk als ik vraag of zijn viertal zich niet verveelt, en vraagt of we Labello bij ons hebben, want, zegt hij, zijn lippen zijn gekloofd door het lachen voor al die selfies. Niet met mij, trouwens, dat zou ik onprofessioneel vinden.

Onderbroeken

Door het tijdsverschil moet ik mijn verhalen snel doorschieten naar Amsterdam. Ik voel me net een cowboy. Pas als ik het thuisfront bel, realiseer ik me hoe bijzonder dit allemaal is. Dat ik de hand schud van misschien wel de toekomstige machtigste man of vrouw van de wereld. Omdat dit programma er onverwacht tussen kwam, koop ik onderweg onderbroeken en overhemden bij H&M. Door slaaptekort ontstaat er een olijke schoolreisjesstemming in de persbus, we komen de dag door op koffie en galgenhumor.  Om tien uur ’s avonds schuiven we aan in het enige restaurant van het stadje. Op het menu staan hamburgers, hamburgers en hamburgers. Vettigheid in groot formaat, de campagnekilo’s knallen eraan. Ik snak naar een salade, maar ja, de karavaan trekt verder.

 

Volg Herman Stam op Twitter: @HermanStam

Of via zijn Facebookpagina: facebook.com/HermanStamJournalist

Foto Leigh Beckett

 

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *