John v/d Heuvel: ‘Afrekeningen zijn altijd verschrikkelijk’

Op de snelweg naar luchthaven Eindhoven, voor een weekje wintersport, gaat de telefoon. Koen Everink is vermoord. Ik onderdruk de neiging om om te keren, dat kan ik mijn gezin niet aandoen. Vijf kwartier later ben ik 59 telefoontjes verder. Na de landing in Innsbruck zie ik 57 gemiste oproepen. Een huisvriend was Everink niet, maar ik leerde hem goed kennen nadat hij door Badr Hari in elkaar was geslagen.

Balletjurkje

Twee weken voor zijn dood zat ik nog in diezelfde keuken waar hij om het leven werd gebracht. Zijn schattige dochtertje deed, in een balletjurkje, een dansje. Uit mijn ooghoeken zag ik hoe Koen, trots als een pauw, op mijn reactie stond te letten. Dat beeld blijft me bij. Deze zaak slokt de eerste vakantiedagen op.

Mijn vrouw is dat wel gewend. In wanhoop zegt ze wel eens dat ze mijn telefoon in het zwembad gooit. Het blijft bij woorden.

Camping

Toen ik in Spanje was, op dertig kilometer van het kampeerterrein waar net moordmakelaar Fred Ros – notabene onder de douche – was opgepakt, heb ik de hele familie Van den Heuvel ingeladen voor een uitstapje. Zo dichtbij, dat kon ik toch niet laten liggen! Mijn vrouw vroeg me wel wat we in vredesnaam op die camping moesten… Het werd een mooie Telegraafpagina.

Gelukkig accepteert ze het. Al vond ze het afgrijselijk dat ik de diploma-uitreiking van onze zoon misliep. Tja, de krant belde, een liquidatie. Dit werk kun je niet half doen, ik doe het met mijn hele ziel en zaligheid. Het is de mooiste baan van de wereld. Het past bij mijn nieuwsgierigheid en mijn gevoel voor rechtvaardigheid.

 

Laken

Doorgaans zijn het bekenden die onder een laken op straat liggen. Ik vind het nooit terecht, afrekeningen zijn altijd verschrikkelijk. Een boef tekent voor het risico, zijn familie heeft  vaak geen flauw benul van wat pa uitspookte. Als er een reportage aan komt waarvan nabestaanden zullen schrikken, waarschuw ik ze van te voren.

Van publiciteit houden criminelen niet. Zodra ze bekend worden, is het afgelopen voor ze. Familie van de doodgeschoten Willem Endstra verweet mij zijn dood, omdat hij in mijn verhaal werd afgeschilderd als bankier van de onderwereld. Die beschuldiging glijdt van me af, ik ben alleen maar de boodschapper.

Time-out

Maanden bouw ik vaak aan een primeur, dan loopt de spanning bij me op. Het verhaal van de Holleeder-dames, zus Sonja en ex-Sandra, krijg ik cadeau. In mijn auto op het parkeerterrein van het mediapark – een veilige plek om te praten met tipgevers – vertelt Peter R. de Vries me dat ze willen getuigen.

Tot dan dacht ik dat de Holleeders een hechte clan waren, een maffiafamilie. De eerste avond zit ik er uren, zij vertellen wat ik al jaren denk en vermoed. Dat Holleeder verantwoordelijk is voor heel veel afrekeningen. Ze weten dat ze hun loslippigheid misschien wel met hun leven moeten bekopen. Al verklaren vakgenoten me voor gek, ik geef mensen die uit de school willen klappen vaak een time-out. Bedenktijd.

 

Vluchtauto

De hoofdredactie is enthousiast over het verhaal van de Holleeder-dames. Pagina één wordt ontruimd, de twee en de drie, de vier en de vijf… In heel Nederland gaat het nergens anders meer over. Ik ben licht euforisch, maar besef hoe dramatisch deze stap is voor de ex en de zussen.

Willem Holleeder gaat al mijn hele loopbaan met me mee. De avond dat Freddy Heineken werd ontvoerd werkte ik als politieman in het district waar de vluchtauto werd gevonden. In mijn 25 jaar bij De Telegraaf kom ik die flapdrol altijd weer tegen. De Neus steekt steeds weer de kop op, als tropische malaria.

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    admin Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *