Kamran Ullah: “Mijn deadline is één seconde geleden”

Met het hele team, een man of dertig, zitten we bij mij thuis aan de borrel. Hapje, drankje. Doe ik één keer in de zoveel tijd, gezellig én goed voor de teambuilding. Het loopt tegen tienen als de een na de ander verontrust zijn telefoon checkt. Persalarm, een coup in Turkije. Mijn hart slaat op hol, dit is groot. Knop om, knallen. Een deel van de ploeg gaat linea recta terug naar de redactie.

Hecht

Koppen bij elkaar. Moet er een cameraman naar Turkije? Welke verhalen kunnen we maken? Mijn collega Roel, met al zijn ervaring, bedenkt mogelijke insteken. Annemarie houdt het overzicht. Ik maak keuzes en stuur ons team aan. We vormen een hecht trio. Blind vertrouwen. Juist op dit soort momenten is dat nodig.

Vergeten is het feestje. Binnen twintig minuten hebben we video’s online staan, dat maakt me trots. Mijn deadline is altijd één seconde geleden. En die schuift dag en nacht op, haast is er altijd. Dit is echt 24/7, tot diep in de nacht blijven we de staatsgreep volgen, totdat de verse ploeg zich aandient. Naar huis, maar het is moeilijk om dit los te laten. Ik heb een nieuwshart, als mijn smartphone uitstaat voel ik me naakt.

Netvlies

Alleen voorlopig geen redactie-uitje meer. De vorige viel tegelijk met de aanslag op de Bataclan in Parijs. Dit is een rampenweek. Een etmaal voor Turkije was het Nice. De politie had het nog over dertig doden toen ik er op de eerste filmpjes al meer dan vijftig telde. Gruwelijk, al die lichamen. Die beelden gingen niet online, net als twee jaar geleden die eerste beelden van de MH17-slachtoffers. Ik heb veel onthoofdingsvideo’s van IS gezien en krijg ze nooit meer van mijn netvlies. Dat wil ik onze kijkers besparen.

Pionieren

Werken voor Telegraaf TV is pionieren binnen het traditionele nieuwsimperium. Oud en nieuw gaan hand in hand, we willen hetzelfde uitstralen. En na drie jaar kan ik zeggen dat het werkt. Verslaggevers sturen vanaf locatie video’s door. En terwijl wij die nog aan het monteren zijn, bellen zij verontwaardigd op dat die beelden ‘nog steeds niet’ online staan. Na een kwartiertje… Ha, de papieren krant ligt pas de dag erna op de mat. Maar zo snel gaat de omslag in het denken.

Bij rampen, aanslagen of schandalen kan geen omroep tegen ons op. Het Telegraafpand zit vol topdeskundigen die à la minute duiding geven in de studio. John van den Heuvel, Saskia Belleman, Jaap de Groot over sport, Evert Santegoeds over showbizz, Wouter de Winther live vanuit Den Haag of Herman Stam in New York; ze hebben het altijd bij het rechte eind.

Goud

Gelukkig is het niet alleen ellende. Vandaag draai ik bij de Gay Pride, die garant staat voor mooie, gekke beelden. Tijdens dit soort evenementen gaan we zelfs live. De bezoekers van onze site en de gebruikers van onze apps hoeven niets meer te missen. Gaaf dat ik daar aan mag bijdragen.

En de komende weken mag ik de randverschijnselen van de Olympische Spelen zelf filmen. Vloggen, zoals dat heet. Fijn, anders was ik privé als sportfan naar Rio gegaan, maar dan hadden mijn vingers, denk ik, gejeukt. Aan de slag. We winnen elke dag aan kwaliteit. Om in sporttermen te blijven: onze lat gaat hoger. Voor goud gaan wij, niks minder!

 

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *