Wim Hoogland: ‘Ik ben een nieuwsjunk’

Stap ik om 22.50 uur in de auto om op huis aan te gaan… ping! Persalarm op mijn telefoon. In Dordrecht is een vierjarig jongetje dood gevonden. Ai. Ik bel de nieuwsdienst en de regio-verslaggeefster. Op naar Dordrecht, de straat op. Op dit late uur kan ze weinig uitrichten, de familie is vast moeilijk te bereiken. Daar zijn is nu het belangrijkste, doen wat we kunnen doen.

Onderweg denk ik aan de invulling van een follow-up van dit nieuws. Als ik ‘s ochtends wakker word, popt meteen ‘Dordrecht’ op. Zoals altijd check ik eerst Teletekst, pagina 101. Ik ben een nieuwsjunk, 24/7. Beneden spit ik vier ochtendkranten door.

Blanco

Kicken als ik zie dat wij als enige de asielcijfers van het CBS hebben, onze opening. Op de radio gaat het nergens anders over. Mijn voldoening duurt een half uurtje,  hooguit,  de krant van morgen wacht en is nog blanco.

Om kwart over negen ben ik op de krant. Correspondenten bellen ons met onderwerpen. Afschieten of doorgaan. Ik fluit een verslaggever terug die al zowat in Ter Apel is. ‘Nú, als de bliksem naar Steenbergen, vanmiddag wordt het daar hommeles.’ Aandachtig lees ik de mailtjes, soms schuilt er wereldnieuws in één klein zinnetje.

https://youtu.be/NJ8z3mmw54w

Portemonnee

Op de nieuwsdienst, het hart van de krant, sparren we. Waar gaan we de diepte in, waar borduren we op voort, op welk platform, krant of internet, brengen we wat. Met het goedbezochte telegraaf.nl zijn we zelf onze grootste nieuwsconcurrent. Ik praat met de financiële redactie. Ha, nieuws dat de portemonnee raakt, dát pikken wij in. Voorin de krant!

Ik bel verslaggever Bart Olmer. Hij loopt al drie dagen met een mooie primeur rond, maar voor morgen wordt het ‘m niet. Tricky zaak, advocaten buigen zich erover. Spannend.  Soms bedenkt een bron zich, of blijkt het op het laatste moment toch niet te kloppen. Dan moeten we schakelen. Puzzelen is het, ander nieuws naar voren schuiven.

Sodemieters

De krant is een proces, verslaggevers worden er wel eens hoorndol van als ze plots een andere kant op moeten. Het is een club eigenwijze, nieuwsgierige sodemieters. Precies de eigenschappen die ze in het veld moeten hebben. En ik hou ook wel van wat tegengas, dat houdt me scherp. Al moeten ze het niet te bont maken.

Voor dit werk moet je een paar krassen op je neus hebben. Ik ben 56 jaar, opa van een tweejarige. Emotie pakt mij meer dan vroeger, goede verhalen raken me en dat hoeft niet per se zielig te zijn, het mag ook mooi zijn of met een knipoog. Ik wil de lezer verrassen, en niet alleen met snoeiharde primeurs.

Wereldfoto

De krant is een breed palet. Neem de BedrijfsautoRAI. Elke keer hetzelfde liedje, onze invalshoek moet anders. Komt een verslaggever met een prachtverhaal over chauffeurs van vroeger. Als klap op de vuurpijl zendt de fotograaf een wereldkiek van twee kleuterjochies die met open mond bij reusachtige vrachtwagenwielen staan. Het vertedert de hele redactie. Pagina 1, zonder twijfel. Hoewel. Het is pas half drie…

Wim Hoogland, Nieuwsregisseur

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *