Wouter de Winther: ‘Ik zit hier niet om vrienden te maken’

De gouden tip over Commissie-stiekem komt van een goede bron. Al gauw blijkt dat er fractievoorzitters bij betrokken zijn. Dit is groot. Lekken uit de Commissie-stiekem is verboden en nu blijkt er aangifte te zijn gedaan en verdenken fractieleiders elkaar. Ik besluit niemand hierover telefonisch te benaderen, want kennelijk kan justitie meekijken.

Dagen van gesprekken volgen, binnen en buiten die vierkante kilometer van wat de Haagse kaasstolp wordt genoemd. Volksvertegenwoordigers willen liever niet op hun werkkamer praten, uit vrees dat gesprekken worden geregistreerd.

Het verhaal over de Commissie-stiekem is ingewikkeld, maar met potentieel grote gevolgen. Een fractievoorzitter kan er voor de Hoge Raad voor worden gesleept. De nacht voor de publicatie lig ik wakker. Gezonde spanning, want ik weet dat dit golven teweeg gaat brengen.

Doofpot

Collega’s van RTL weten het explosieve verhaal op waarde te schatten, veel andere concurrenten doen er aanvankelijk het zwijgen toe. Pas als het OM het verhaal van A tot Z bevestigt, kunnen ze er niet meer onderuit. Dagenlang deed justitie alsof ze niet wist van haar eigen onderzoek. De doofpot is nu aan diggelen.

Dit soort verhalen zijn de krenten uit de pap. Kees Lunshof, één van mijn gezaghebbende voorgangers, beschreef de politieke journalistiek als vertellen wat er in een kamer gebeurt waar je zelf niet aanwezig bent. Je kan wel door het beslagen raam naar binnen kijken en proberen zo goed mogelijk te melden wat zich er afspeelt. En dus zoek je uitstekende bronnen, let je elke dag goed op en maak je ‘s avonds een extra rondje door de wandelgangen. Het leverde me dit jaar de naam op van een nieuwe bewindspersoon.

Column

Nu ik inmiddels naast chef ook politiek commentator van De Telegraaf ben, zijn er op het Binnenhof meer ogen op me gericht dan in de jaren daarvoor als verslaggever. De begroetingen van sommige Kamerleden zijn net even hartelijker, ook van hen die ik nauwelijks heb gesproken. Maar ik verbeeld me niets, om Wouter de Winther gaat het niet, het gaat om De Telegraaf. Ik zit hier niet om vrienden te maken. Ze kunnen ervan vinden wat ze vinden, ik zit er in de eerste plaats om de lezer te bedienen.

Zeg ik in mijn dinsdagse column iets vervelends over de PvdA, krijg ik opgestoken duimen van VVD, CDA en D66. Beschrijf ik gerommel bij de VVD, dan kijken ze daar weer beteuterd. Zo gaat het vrijwel elke week. ‘Ze’ zeggen dat de krant VVD is. Of PVV. Of CDA. Allemaal mis: de krant is er voor de lezer. Dát is onze achterban. Ik zeg nooit op welke partij ik stem, dat verschilt ook nogal eens. Ook ik raakte een paar maanden nadat ik mijn stem had uitgebracht wel eens teleurgesteld.

Pluim

Doordeweeks heb ik er nauwelijks tijd voor, dus in het weekeinde schrijf ik meestal mijn column. Ik check informatie. Loop ik door de stad met een minister te bellen. Ik vind het fijn om als commentator mijn mening te geven, of een pluim uit te delen, zoals van de week aan Henk Kamp. Het wordt goed gelezen. Een oud-bewindsman van het kabinet Balkenende IV – ik had hem vijf jaar niet gesproken – kwam ik op straat tegen en hij wist woordelijk uit de column te citeren. Het schept verwachtingen en verplichtingen. Mijn werk is elke dag weer prachtig.

Veel elementen uit tv-series als House of Cards of Borgen kloppen met de werkelijkheid. Maar op het Binnenhof is het echt niet zo dat achter alles een gehaaide strategie zit. Dingen hangen vaak van toeval aan elkaar. De één roept wat, de ander reageert. Natuurlijk zitten er mensen met idealen in de Kamer. Maar uiteindelijk draait het maar om één ding. Om macht. Niets anders.

Wouter de Winther, Chef parlementaire redactie & politiek commentator De Telegraaf

Volg Wouter de Winther ook op twitter.com/wouterdewinther

Meest recente berichten

Recente reacties

    Archief

    Marie-Thérèse Roosendaal Geschreven door:

    SCHRIJF ALS EERSTE EEN REACTIE

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *